Historia

Szpital położony jest na gruntach Brętowa. W XVII wieku Brętowo było osadą przemysłową nad rzeką Strzyżą. Później przyłączono do niego
okoliczne wsie i majątki, w tym także majątek Srebrzysko. Majątek ten w 1659r. stanowił własność słynnego złotnika Piotra van der Rennen.
W roku 1910 utworzono tu zakład dla psychicznie chorych - 200 łóżkowy, który miał charakter opiekuńczy.
W czasie  II Wojny Światowej w Szpitalu  mieścił się wojskowy szpital ortopedyczny. Po wyzwoleniu, w roku 1946 budynki Szpitala
zaadoptowano dla potrzeb domu akademickiego studentów Akademii Medycznej w Gdańsku, który istniał do 1953 roku. W jednym z
pawilonów przez pewien czas mieszkał  profesor Tadeusz Bilikiewicz.
Pierwsi chorzy zostali przekazani ze Szpitala w Kocborowie w styczniu 1953 roku, a następnie przyjmowano już chorych z Gdańska, Sopotu i
Gdyni. W 1953 przyjęto do Szpitala 298 chorych, a w roku następnym już 801. Szpital funkcjonował jako filia Szpitala w Kocborowie.
W dniu 1 stycznia 1955 roku Szpital stał się samodzielną jednostką podlegającą Wojewódzkiemu Wydziałowi Zdrowia. Pierwszym dyrektorem
Szpitala został dr Zbigniew Kamiński.
W tym okresie Szpital liczył już 200 łóżek , zatrudniał 7 lekarzy w tym 3 ordynatorów, 33 personelu średniego medycznego, 53 niższego, 10
osób personelu administracyjnego i 23 osoby personelu gospodarczego i obsługi. W roku 1962 stan łóżek wzrósł do 260.
W 1971 roku rozpoczęto budowę nowego szpitala, która trwała do 1976 roku. W 1975 roku otwierano nowe oddziały: dziecięcy,
młodzieżowy, dzienny, odwykowy męski, ogólnopsychiatryczne, a w 1976 roku oddział neurologiczny. Szpital w tym czasie dysponował 500
łóżkami i 30 miejscami pobytu dziennego.

W dniu 1 stycznia 1977 roku powstał Specjalistyczny Psychiatryczno-Neurologiczny Zespół Opieki Zdrowotnej w Gdańsku, w skład którego
został włączony Państwowy Szpital dla Nerwowo i Psychicznie Chorych „Srebrzysko” i Wojewódzka Przychodnia Zdrowia Psychicznego i Chorób
Układu Nerwowego w Gdańsku.

W skład zespołu od 1981 do 1991 roku wchodził Ośrodek Resocjalizacji Narkomanów w Smażynie, a od 1983 do 1992 roku  - Apteka „Leków 
z darów”.
Od 1984 roku w Szpitalu funkcjonuje  Klinika Chorób Psychicznych Akademii Medycznej w Gdańsku (obecnie Gdański Uniwersytet Medyczny),
która  działa na bazie jednego oddziału ogólnopsychiatrycznego i oddziału dziecięco-młodzieżowego. W roku 1990 utworzono 9-łóżkowy
pododdział detoksykacyjny dla narkomanów, który funkcjonował do roku 2007.
W dniu 1 grudnia 1992 na wniosek dyrektora, SPN ZOZ został wpisany do rejestru zakładów opieki zdrowotnej.
W 1996 roku po wieloletniej przerwie w działalności otworzono stacjonarny oddział młodzieżowy.
W 1999 roku w związku z reformą administracyjną państwa organem założycielskim Szpitala został Zarząd Województwa Pomorskiego. W
2000 roku ze struktury Szpitala wydzielono oddział neurologiczny i poradnię neurologiczną, które zostały przeniesione do Wojewódzkiego
Szpitala Specjalistycznego im. Mikołaja Kopernika w Gdańsku.
W 2000 roku nasz Szpital zmienił nazwę na Wojewódzki Szpital Psychiatryczny im. prof. Tadeusza Bilikiewicza w Gdańsku. Aktualnie Szpital
posiada 335 łóżek, w tym: na oddziałach ogólnopsychiatrycznych - 250, oddziałach odwykowych - 55, oddziale dziecięco-młodzieżowym - 30,
Ponadto w Szpitalu istnieje oddział dzienny, który liczy 24 miejsca dla dorosłych.

Dyrektorem Szpitala od września 1998 roku jest dr n. med. Leszek Trojanowski.

Patron

Bilikiewicz Tadeusz Antoni (1901-1980); profesor psychiatrii oraz historii i filozofii
medycyny w Akademii Medycznej w Gdańsku ur. 5 kwietnia we Lwowie.
Po ukończeniu Gimnazjum św. Anny w Krakowie w roku 1918 odbył studia lekarskie (1919-1925),
a następnie filozoficzne na UJ (1928-1931). Doktorat wszech nauk lekarskich otrzymał w roku 1925,
a doktorat filozofii w UJ w Krakowie w roku 1931. Lata 1926-1928 spędził w Szwajcarii, pracując m.in. w charakterze wolontariusza w
uniwersyteckiej Klinice Psychiatrycznej „Burghölzli” w Zurichu. W latach 1928-1935 był asystentem Zakładu Historii Medycyny UJ. W roku
1931 habilitował się na UJ jako docent historii filozofii i medycyny. W tymże roku został powołany na katedrę tego przedmiotu na Wydziale
Lekarskim Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie w charakterze prof. nadzw., jednakże katedra pozostała nieobsadzona. Od roku 1935 do
1946 był ordynatorem, a po II wojnie światowej wicedyrektorem Szpitala Psychiatrycznego w Kocborowie. 01.11.1946 r. został powołany na
katedrę historii i filozofii medycyny Akademii Lekarskiej (później Medycznej) w Gdańsku w charakterze profesora.

Równocześnie objął kierownictwo Kliniki Chorób Psychicznych. W roku 1948 habilitował się na Uniwersytecie Wrocławskim u Adriana
Demianowskiego, uzyskując stopień docenta psychiatrii, na podstawie pracy „Psychologia marzenia sennego”. 01.11.1950 r. został
przeniesiony w stan nieczynny z powodu zlikwidowania katedry historii i filozofii medycyny, równocześnie zaś Minister Zdrowia powierzył mu
kierownictwo katedry psychiatrii wraz z kliniką. 14.11.1953 r. został zatwierdzony przez Centralną Komisję Kwalifikacyjną dla Pracowników
Nauki jako prof. zw. na katedrze psychiatrii, uzyskując równocześnie stopień naukowy doktora nauk medycznych, odpowiadający wówczas
zniesionemu wcześniej przez władze stopniowi docenta habilitowanego. Stanowisko kierownika Kliniki zajmował do 30.09.1971 r., tj. do
przejścia na emeryturę. Organizację kliniki oparł Pan Profesor na wzorach szwajcarskich. Był znakomitym dydaktykiem. Wykłady jego
cieszyły się wśród studentów wielką popularnością. Również w dziedzinie dydaktyki wykorzystał doświadczenia szwajcarskie. Podstawą
nauczania klinicznego były demonstracje chorych, zawsze starannie przygotowane wspólnie a asystentami. Przez wiele lat osobiście prowadził
ćwiczenia dla studentów, łącząc je z konferencją kliniczną.
Ta forma dydaktyki dawała maksymalnie dużo korzyści studentom i lekarzom, ucząc ich logicznego rozumowania diagnostycznego.